Vind de regels voor het tellen van dagen in de Verenigde Staten die van toepassing zijn op uw verblijf, met rekenmachines, aannames over het tellen en officiële bronnen.
Het 'Visa Waiver Program' (programma voor visumvrij reizen) staat doorgaans een verblijf van maximaal 90 dagen toe, waarover aan de grens wordt beslist. Een ESTA-goedkeuring is een toestemming om naar het land te reizen, terwijl de daadwerkelijke toelating pas aan de grens wordt bepaald.
Langdurige reizen kunnen vragen oproepen over de vraag of de Verenigde Staten nog wel de vaste woonplaats zijn van iemand met een permanente verblijfsvergunning.
De 'substantial presence test' (toets voor aanzienlijke aanwezigheid) telt alle relevante dagen in het huidige kalenderjaar op, plus 1/3 van de relevante dagen in het voorgaande kalenderjaar en 1/6 van de relevante dagen in het kalenderjaar daarvoor. Er is een minimum vereist van 31 dagen in het huidige jaar en 183 gewogen dagen in totaal. Controleer welke dagen zijn vrijgesteld en of er andere uitzonderingen van toepassing zijn voordat u het totaal interpreteert.
Voor de toets op fysieke aanwezigheid is vereist dat men gedurende een relevante periode van 12 maanden in totaal 330 volledige dagen in het buitenland heeft doorgebracht. Reizen over internationale wateren en dagen die slechts gedeeltelijk in het buitenland zijn doorgebracht, vereisen een zorgvuldige beoordeling. Het hebben van een hoofdplaats van werkzaamheden in het buitenland voor belastingdoeleinden (tax home) en de overige uitsluitingsvoorwaarden worden afzonderlijk getoetst.
Een verblijf van maximaal 90 dagen in de Verenigde Staten is een van de criteria voor de 'alternative presence test' (alternatieve aanwezigheidstoets) om te kunnen worden aangemerkt als een bona fide inwoner van een Amerikaans territorium, conform 'Publication 570' van de Internal Revenue Service (IRS). Dit is een voorwaarde, geen op zichzelf staande belastingvrijstelling. Controleer ook de vereisten met betrekking tot de hoofdplaats van werkzaamheden voor belastingdoeleinden (tax home) en de 'closer connection' (sterkere band).
Voor de uitzondering op basis van een 'nauwere band' (closer-connection exception) geldt doorgaans dat men minder dan 183 dagen in het lopende jaar in de Verenigde Staten moet hebben verbleven, moet beschikken over een hoofdplaats van werkzaamheden in het buitenland voor belastingdoeleinden (tax home), een nauwere band met dat buitenland moet hebben en tijdig formulier 8840 moet indienen. Het aantal dagen is slechts één van de vereisten.
Voor de status in New York geldt een verblijf van 184 dagen of meer, in combinatie met een vaste woonplaats gedurende vrijwel het gehele belastingjaar. 'Domicilie' (woonplaats) vormt een afzonderlijke grondslag, waarbij enkele uitzonderingen van toepassing kunnen zijn.
Een persoon wiens woonplaats New York is, kan alleen in aanmerking komen als niet-ingezetene onder de beperkte uitzondering van Groep A door aan alle drie de voorwaarden tegelijk te voldoen.
New York City hanteert voor de stad hetzelfde kader voor ingezetenschap als de staat New York. De 'aanwezigheidstoets' (presence route) vereist een kwalificerende permanente verblijfplaats en een verblijf van meer dan 183 dagen in New York City. 'Domicilie' (woonplaats/vaste woonstee) vormt een afzonderlijke grondslag voor ingezetenschap.
Yonkers hanteert hetzelfde kader voor fiscaal inwonerschap als de staat New York. De route op basis van aanwezigheid vereist een geschikte permanente verblijfplaats en een verblijf van meer dan 183 dagen in Yonkers. 'Domicile' (het hebben van een vaste woonplaats/domicilie) vormt een afzonderlijke route.
Een persoon die buiten New Jersey woont, kan aan de verblijfstoets voldoen door een vaste woonplaats in de staat te hebben en daar meer dan 183 dagen in het belastingjaar door te brengen.
Connecticut hanteert een criterium van meer dan 183 dagen in combinatie met een vaste verblijfplaats voor personen die elders hun domicilie hebben; er geldt tevens een uitzondering voor leden van de strijdkrachten. Het begrip 'domicilie' en de bijbehorende uitzonderingen staan los van elkaar.
De uitzondering voor Connecticut Groep A vereist geen permanente verblijfplaats in Connecticut gedurende het jaar, een permanente verblijfplaats elders gedurende het hele jaar en niet meer dan 30 dagen in Connecticut. Aan alle drie de voorwaarden moet worden voldaan.
Massachusetts kan een persoon die zijn domicilie elders heeft, toch als inwoner beschouwen wanneer deze persoon over een permanente verblijfplaats in de staat beschikt en daar gedurende het belastingjaar meer dan 183 dagen verblijft.
De bright-line-regel van Ohio voor het vermoeden dat iemand daar geen domicilie heeft, gebruikt contactperioden in plaats van gewone kalenderdagen. Een contactperiode omvat doorgaans een overnachting weg van een woning buiten Ohio en delen van twee opeenvolgende dagen in Ohio.
Voor de status van 'niet-domicilie' (non-domicile residence) in Oregon is een vaste verblijfplaats vereist, evenals een verblijf van meer dan 200 dagen in de staat gedurende het belastingjaar.
Iemand die zijn woonplaats in Oregon heeft, kan in aanmerking komen voor een specifieke uitzondering als diegene geen vaste verblijfplaats in Oregon heeft, elders een vaste verblijfplaats aanhoudt en niet meer dan 30 dagen in Oregon doorbrengt.
Een verblijf van meer dan 200 dagen op Hawaï leidt tot het vermoeden van ingezetenschap. Dit vermoeden kan worden weerlegd; bovendien kan iemand op basis van zijn domicilie (vaste woonplaats) als ingezetene worden beschouwd, zelfs bij een korter verblijf.
Voor deze route vereist Idaho dat u gedurende het gehele belastingjaar een woning aanhoudt en meer dan 270 dagen in de staat verblijft. Domicilie is een afzonderlijk criterium; voorwaarden voor tijdelijk of voorbijgaand verblijf en regels voor afwezigheid moeten apart worden beoordeeld.
Voor deze regeling vereist Maryland dat men beschikt over een verblijfplaats gedurende meer dan zes maanden, in combinatie met een fysieke aanwezigheid van ten minste 183 dagen. De duur waarover men over een verblijfplaats beschikt, staat los van het aantal dagen dat men daadwerkelijk aanwezig is.
Delaware hanteert een woonplaats plus meer dan 183 dagen gedurende het belastingjaar. Domicilie is een aparte route en er bestaat een beperkte uitzondering voor afwezigheid in het buitenland.
Meer dan 183 dagen in North Carolina creëert een weerlegbaar vermoeden. Een lager aantal dagen leidt niet tot een vermoeden van niet-ingezetenschap; Domicilie en niet-tijdelijk verblijf blijven afzonderlijke begrippen.
Richtlijnen in Kentucky bevestigen dat het hebben van een verblijfplaats in combinatie met een verblijf van meer dan 183 dagen de wederkerige regeling voor loonbelasting kan opheffen. De begrippen 'woonplaats' (domicile) en de volledige definitie van 'inwoner' moeten afzonderlijk worden beoordeeld.
De wetgeving van Maine hanteert als criterium een vaste verblijfplaats in combinatie met een verblijfsduur van meer dan 183 dagen; hierop geldt een uitzondering voor leden van de strijdkrachten. Voor personen die hun domicilie in Maine hebben, gelden afzonderlijke uitzonderingen voor perioden van 30 dagen en 548 dagen.
Minnesota hanteert een norm van ten minste 183 dagen (waarbij elk deel van een dag meetelt), in combinatie met een geschikte verblijfplaats die door het individu of diens echtgenoot wordt aangehouden of bewoond. Hierbij zijn factoren zoals de beschikbaarheid van een verblijfplaats gedurende een deel van het jaar en uitzonderingen voor militair personeel of wederkerigheidsregelingen van belang.
Missouri hanteert een vaste woning in combinatie met meer dan 183 dagen voor personen met domicilie elders. Voor personen met domicilie in Missouri gelden beperkte uitzonderingen waarbij tegelijk vereist is dat zij geen woning in Missouri aanhouden, wel elders een woning aanhouden en niet meer dan 30 dagen in Missouri verblijven.
Rhode Island hanteert het criterium van een vaste woonplaats (permanent abode) in combinatie met een verblijf van meer dan 183 dagen voor personen die elders hun domicilie hebben; hierop geldt een uitzondering voor leden van de strijdkrachten. Het domicilie blijft een onafhankelijk gegeven.
De verblijfsregels van Vermont houden onder meer in dat men een vaste woning in de staat moet aanhouden en gedurende het belastingjaar meer dan 183 dagen in de staat aanwezig moet zijn.
Inwonermaatschap van Iowa kan voortvloeien uit een domicilie of een vaste verblijfplaats. Een verblijfplaats in combinatie met een verblijf van meer dan 183 dagen creëert een weerlegbaar vermoeden dat de verblijfplaats permanent is; het aantal dagen is echter niet de enige manier om als inwoner te worden beschouwd.
De richtlijnen van North Dakota hanteren een criterium van meer dan zeven maanden (oftewel 210 dagen) in combinatie met het beschikken over een woning. Uitzonderingen voor militair personeel, wederkerigheidsregelingen en verhuizingen in de loop van het jaar dienen afzonderlijk te worden beoordeeld.
In Arizona wordt men geacht inwoner te zijn na een verblijf van meer dan negen maanden in de staat gedurende het belastingjaar, tenzij het tegendeel wordt aangetoond. Een vaste woonplaats (domicilie) of een verblijf dat niet louter tijdelijk of voorbijgaand van aard is, kan er echter toe leiden dat men al eerder als inwoner wordt beschouwd.
In Californië wordt men na meer dan negen maanden verondersteld inwoner te zijn; of er daadwerkelijk sprake is van inwonerschap hangt echter af van het tijdelijke of voorbijgaande karakter van het verblijf en de volledige feiten. Een berekening op basis van een vast aantal dagen is geen exacte vertaling van negen kalendermaanden.
Een verklaring van woonplaats in Florida registreert een beëdigde verklaring dat Florida uw permanente woonplaats is. Reisgegevens kunnen de feiten ondersteunen, maar een bepaald aantal dagen is op zich geen bewijs van woonplaats.
Texas heft geen inkomstenbelasting voor particulieren. Geregistreerde dagen in Texas kunnen een beoordeling van de woonplaats ondersteunen, maar ze bepalen op zichzelf niet of een voormalige staat u nog steeds als ingezetene beschouwt.
Nevada heft geen inkomstenbelasting voor particulieren. Een reisoverzicht kan dienen als documentatie van uw aanwezigheid in het kader van een onderzoek naar uw woonplaats (domicilie); de staat waar u voorheen woonde, kan eigen regels hanteren voor het bepalen van uw woonplaats en fiscale status.
De regels voor rijbewijzen in South Dakota maken onderscheid tussen personen met een fysiek woonadres en personen die in aanmerking komen als 'permanente reizigers' (full-time travelers). Gegevens over reisdagen dienen als ondersteunend bewijsmateriaal; een hotelbon voor één overnachting of een rijbewijs zijn op zichzelf niet doorslaggevend voor het vaststellen van de fiscale woonplaats.
South Carolina hanteert geen minimumaantal dagen voor het vaststellen van ingezetenschap. Domicilie is afhankelijk van intentie en banden; geregistreerde dagen dienen als ondersteunend bewijs.