Stany Zjednoczone: zasady dotyczące podróży i rezydencji
Zapoznaj się z zasadami obliczania liczby dni pobytu w Stanach Zjednoczonych – znajdziesz tu kalkulatory, założenia dotyczące zliczania oraz oficjalne źródła informacji.
Program bezwizowy (Visa Waiver Program) zazwyczaj umożliwia wjazd na okres do 90 dni, przy czym ostateczna zgoda na wjazd wydawana jest na granicy. Uzyskanie autoryzacji ESTA stanowi jedynie zezwolenie na podróż, a decyzja o wpuszczeniu do kraju zapada w punkcie kontroli granicznej.
Test istotnej obecności sumuje wszystkie zaliczane dni bieżącego roku kalendarzowego, 1/3 zaliczanych dni poprzedniego roku kalendarzowego i 1/6 zaliczanych dni roku kalendarzowego sprzed dwóch lat. Wymagane jest co najmniej 31 dni w bieżącym roku i 183 dni po zastosowaniu wag. Przed interpretacją sumy sprawdź dni wyłączone i wszelkie mające zastosowanie wyjątki.
Kryterium fizycznej obecności wymaga 330 pełnych dni w obcych państwach w kwalifikującym się okresie 12 miesięcy. Podróże przez wody międzynarodowe i niepełne dni za granicą wymagają uwagi. Główne miejsce pracy lub działalności (tax home) za granicą oraz pozostałe warunki wyłączenia sprawdza się osobno.
W przypadku wizyt w Stanach Zjednoczonych, dopuszczalny czas pobytu wynika z zapisu dokonanego w momencie wjazdu (admission record), a nie z daty ważności wydrukowanej na samej wizie.
Nie więcej niż 90 dni w USA to jeden z alternatywnych testów obecności dla rezydencji bona fide na terytorium USA, opisanych w publikacji IRS 570. To jeden warunek, a nie odrębne zwolnienie podatkowe. Sprawdź też warunki głównego miejsca pracy lub działalności (tax home) i silniejszych powiązań.
Wyjątek silniejszych powiązań wymaga zazwyczaj mniej niż 183 dni w USA w bieżącym roku, kwalifikującego się głównego miejsca pracy lub działalności (tax home) za granicą, silniejszych powiązań z zagranicą i terminowego formularza 8840. Liczba dni to tylko jeden warunek.
W stanie Nowy Jork kryterium obecności wymaga co najmniej 184 dni oraz stałego lokum pozostającego do dyspozycji przez niemal cały rok podatkowy. Domicyl jest odrębną podstawą; istnieją wyjątki.
Osoba, której miejscem stałego pobytu (domicylem) jest stan Nowy Jork, może zostać uznana za nierezydenta w ramach ograniczonego wyjątku „Grupy A” (Group A exception) tylko wtedy, gdy łącznie spełni wszystkie trzy określone warunki.
Miasto Nowy Jork stosuje do swojego terytorium zasady rezydencji stanu Nowy Jork. Kryterium obecności wymaga odpowiedniego stałego lokum i ponad 183 dni w mieście. Domicyl stanowi odrębną podstawę.
Yonkers stosuje do swojego terytorium zasady rezydencji stanu Nowy Jork. Kryterium obecności wymaga odpowiedniego stałego lokum i ponad 183 dni w Yonkers. Domicyl stanowi odrębną podstawę.
Osoba, której miejsce stałego pobytu (domicyl) znajduje się poza stanem New Jersey, może spełnić wymogi rezydencji w tym stanie, jeśli utrzymuje w nim stałe miejsce zamieszkania i przebywa w nim przez ponad 183 dni w ciągu roku podatkowego.
W stanie Connecticut kryterium stanowi pobyt przekraczający 183 dni oraz posiadanie stałego miejsca zamieszkania (dotyczy osób mających miejsce stałego pobytu poza stanem); istnieją również szczególne uregulowania dla członków sił zbrojnych. Kwestia miejsca stałego zamieszkania (domicylu) oraz wyjątki od niej stanowią odrębne zagadnienia.
Wyjątek grupy A w Connecticut wymaga braku stałego lokum w Connecticut w ciągu roku, utrzymywania stałego lokum gdzie indziej przez cały rok oraz nie więcej niż 30 dni w Connecticut. Wszystkie trzy warunki muszą być spełnione.
W stanie Massachusetts osoba posiadająca miejsce stałego zamieszkania (domicyl) w innym miejscu może zostać uznana za rezydenta, jeśli utrzymuje tu stałe miejsce pobytu i przebywa w stanie przez ponad 183 dni w ciągu roku podatkowego.
Obowiązująca w Ohio zasada „jasnej granicy” (bright-line rule) dla osób niemających tam miejsca stałego zamieszkania opiera się na tzw. okresach kontaktu (contact periods), a nie na zwykłych dniach kalendarzowych. Okres kontaktu oznacza zazwyczaj nocleg poza miejscem zamieszkania (poza Ohio), obejmujący części dwóch kolejnych dni spędzonych w Ohio.
W Oregonie uzyskanie statusu rezydenta bez ustanowienia miejsca stałego zamieszkania (domicylu) wymaga posiadania stałego lokum oraz przebywania w stanie przez ponad 200 dni w roku podatkowym.
Osoba z domicylem w Oregonie może spełniać warunki ograniczonego wyjątku, jeśli nie utrzymuje stałego lokum w Oregonie, utrzymuje stałe lokum gdzie indziej i spędza w Oregonie nie więcej niż 30 dni.
Przebywanie na Hawajach przez okres przekraczający 200 dni tworzy domniemanie rezydencji. Domniemanie to można obalić; z kolei posiadanie miejsca stałego zamieszkania (domicylu) może skutkować uznaniem za rezydenta nawet przy mniejszej liczbie dni pobytu.
W przypadku tej ścieżki stan Idaho wymaga posiadania miejsca zamieszkania (abode) przez cały rok podatkowy oraz przebywania na jego terenie przez ponad 270 dni. Pojęcie „domicylu” (domicile) jest traktowane odrębnie; należy również uwzględnić zasady dotyczące pobytów tymczasowych/przejściowych oraz reguły dotyczące nieobecności.
W tym wariancie Maryland wymaga lokum przez ponad sześć miesięcy i co najmniej 183 dni fizycznej obecności. Okres dysponowania lokum jest odrębny od liczby dni obecności.
W stanie Delaware o rezydencji decyduje posiadanie miejsca zamieszkania oraz przebywanie na terenie stanu przez ponad 183 dni w roku podatkowym. Ustalenie miejsca stałego zamieszkania (domicylu) stanowi odrębną przesłankę; istnieją również ograniczone wyjątki dotyczące nieobecności w kraju.
Ponad 183 dni w Karolinie Północnej tworzy domniemanie, które można obalić. Mniejsza liczba dni nie tworzy domniemania nierezydencji; domicyl i pobyt niemający charakteru tymczasowego pozostają odrębnymi podstawami.
Wytyczne stanu Kentucky potwierdzają, że posiadanie miejsca zamieszkania (abode) oraz przebywanie na terenie stanu przez ponad 183 dni może wyłączyć stosowanie wzajemnych porozumień podatkowych dotyczących wynagrodzeń. Kwestie miejsca stałego zamieszkania (domicile) oraz pełnej definicji rezydenta należy rozpatrywać oddzielnie.
Przepisy stanu Maine opierają się na kryterium posiadania stałego miejsca zamieszkania oraz przebywania na terenie stanu przez ponad 183 dni; przewidziano wyjątek dla członków sił zbrojnych. W przypadku osób mających w Maine swoje główne miejsce zamieszkania (domicyl), obowiązują odrębne wyjątki: 30-dniowy oraz 548-dniowy.
W stanie Minnesota przyjmuje się próg co najmniej 183 dni (wliczając każdą część dnia), przy jednoczesnym posiadaniu lub zajmowaniu odpowiedniego miejsca zamieszkania przez daną osobę lub jej małżonka. Istotne są również kwestie dostępności miejsca zamieszkania przez część roku oraz wyjątki dotyczące osób pełniących służbę wojskową lub objętych umowami o wzajemności (reciprocity).
Przepisy Missouri przewidują stałe lokum i ponad 183 dni dla osób z domicylem gdzie indziej. Dla osób z domicylem w Missouri istnieje odrębny wyjątek łączący brak lokum w Missouri, lokum w innym miejscu i limit 30 dni.
W stanie Rhode Island o statusie rezydenta decyduje posiadanie stałego miejsca zamieszkania (domu) oraz przebywanie w stanie przez ponad 183 dni w przypadku osób, których główne miejsce zamieszkania (domicyl) znajduje się gdzie indziej; przewidziano wyjątek dla członków sił zbrojnych. Kwestia głównego miejsca zamieszkania (domicylu) pozostaje odrębna.
Zasady dotyczące rezydencji w Vermont obejmują posiadanie stałego miejsca zamieszkania w tym stanie oraz przebywanie w nim przez ponad 183 dni w ciągu roku podatkowego.
Rezydencja w Iowa może wynikać z domicylu lub stałego lokum. Lokum i ponad 183 dni w stanie tworzą możliwe do obalenia domniemanie, że lokum ma charakter stały; liczba dni nie jest jedyną podstawą rezydencji.
Wytyczne Dakoty Północnej wskazują na okres przekraczający siedem miesięcy (określony jako 210 dni) oraz posiadanie domu. Wyjątki dotyczące osób wojskowych, umów o wzajemności oraz przeprowadzek w trakcie roku podatkowego wymagają odrębnej analizy.
W Arizonie przyjmuje się domniemanie rezydencji w przypadku przebywania w stanie przez okres dłuższy niż dziewięć miesięcy w ciągu roku podatkowego, chyba że domniemanie to zostanie obalone. Ustalenie miejsca stałego pobytu (domicylu) lub pobyt w celach innych niż tymczasowe bądź przejściowe może skutkować uznaniem za rezydenta w wcześniejszym terminie.
W Kalifornii przyjmuje się domniemanie rezydencji po upływie ponad dziewięciu miesięcy, jednak kwestia rezydencji zależy zazwyczaj od tego, czy pobyt ma charakter tymczasowy/przejściowy, oraz od całokształtu okoliczności faktycznych. Przyjęcie konkretnej liczby dni jako wyznacznika nie stanowi dokładnego przelicznika dziewięciu miesięcy kalendarzowych.
Złożenie na Florydzie deklaracji miejsca zamieszkania (declaration of domicile) stanowi formalne, złożone pod przysięgą oświadczenie, że Floryda jest miejscem stałego pobytu danej osoby. Dokumentacja podróży może potwierdzać stan faktyczny, jednak sam fakt przebywania w danym miejscu przez określoną liczbę dni nie przesądza automatycznie o ustanowieniu miejsca zamieszkania (domicile).
Teksas nie nakłada podatku dochodowego od osób fizycznych. Liczba dni spędzonych w Teksasie może być brana pod uwagę przy ustalaniu miejsca stałego pobytu (domicylu), jednak sam ten fakt nie przesądza o tym, czy poprzedni stan nadal uznaje daną osobę za swojego rezydenta podatkowego.
W stanie Nevada nie obowiązuje podatek dochodowy od osób fizycznych. Rejestr podróży może stanowić dowód obecności w ramach weryfikacji miejsca stałego pobytu (domicylu); stan, w którym mieszkałeś wcześniej, może stosować własne zasady dotyczące ustalania miejsca stałego pobytu i rezydencji podatkowej.
Przepisy stanu Dakota Południowa dotyczące wydawania praw jazdy rozróżniają osoby posiadające fizyczny adres zamieszkania od osób kwalifikujących się jako stale podróżujące. Dokumentacja potwierdzająca dni spędzone w podróży stanowi materiał dowodowy; posiadanie rachunku za jeden nocleg czy samego prawa jazdy nie przesądza automatycznie o miejscu stałego pobytu dla celów podatkowych.
W Karolinie Południowej nie istnieje wymóg przebywania przez określoną minimalną liczbę dni, aby uzyskać status rezydenta. Miejsce stałego zamieszkania (domicyl) zależy od intencji oraz powiązań; odnotowane dni pobytu stanowią jedynie dowód pomocniczy.